06-15571584 info@revavita.nl

Het overkomt iedere ruiter wel een keer. Je beland zo ineens hop… op de grond. Voor je het weet is het gebeurd. Soms zie of voel je het aankomen en soms is lig je op de grond voordat je met je ogen kunt knipperen. Ook ik weet er alles van. In 2013 lag ik tijdens een springles ineens naast mijn paard. Mijn paard (Co) sprong enorm hoog en groot over de hindernis heen en daar had ik niet op gerekend. Ik werd als het ware gelanceerd. Bij de val voelde ik pijn op mijn heup. Blij was ik dat ik wel kon opstaan en op mijn benen kon staan. Toen ik het zand van mij af wilde kloppen merkte ik dat ik mijn arm niet meer bewoog. In het ziekenhuis bleek mijn schouder gebroken te zijn.

De paardensport is een leuke sport maar helaas ook een sport waarbij relatief veel ernstige ongelukken gebeuren. Op de spoedeisende hulp staat de paardensport zelfs in de top 5 van meest voorkomende sportblessures. Gelukkig is er wel een daling te zien over de afgelopen jaren. De meeste sportblessures van ruiters worden veroorzaakt door een val van het paard. Dit vallen leidt in 51% tot ernstige blessures. Dit zijn bijvoorbeeld botbreuken, hersenletsel of een gewricht wat uit de kom is gegaan (bijvoorbeeld de schouder). De meeste blessures worden opgelopen aan het hoofd, de hals, de nek of de romp.

Na het oplopen van de blessures volgt er een periode van herstel en revalidatie. Herstel kost veelal tijd. Gelukkig heeft je lijf heeft een geniaal zelfherstellend vermogen. Het revalidatie traject gaat vaak in samenwerking met een fysiotherapeut om te zorgen dat kracht en coördinatie weer zo wordt als het was. (Dit zelfherstellend vermogen kunnen we ondersteunen met Guasha. Lees ook wat is guasha en wat doet het?).

Na de val van Co heb ik een intensief revalidatie traject doorlopen. Ik mocht in eerste instantie helemaal niets met mijn arm. Acht weken lang moest ik mij arm in een sling (soort mitella) dragen. Dat betekende dus dat ik de zorg voor mijn paarden uit handen moest geven. Stallen mesten, poetsen en rijden, het kon allemaal even niet. Pas na die acht weken mocht ik weer langzaam aan gaan oefenen en bewegen met mijn arm. De bewegelijkheid was enorm beperkt. Met een beetje smokkelen lukte het wel om mijn stallen te mesten maar mijn zadel kreeg ik niet op de rug van mijn paard. Ik had ook de kracht niet om mijn teugels of de longeerlijn een tijd vast te houden.

Mijn toenmalige werkgever heeft mij geholpen door de arm te mobiliseren om de bewegelijkheid van de schouder te vergroten. Verder heb ik een tal van specifieke oefeningen gedaan om de coördinatie, kracht en bewegelijkheid van mijn schouder te herstellen. In de paardensport heb je bijvoorbeeld een goede kracht nodig om al het stalwerk te kunnen doen, denk aan sjouwen met hooi en zaagselbalen. De coördinatie is bijvoorbeeld van groot belang bij het paardrijden waarbij je met minimale bewegingen van jezelf wilt inwerken op je paard.

Gelukkig gaat het nu weer goed met mij en mijn schouder. Ik kan er alles weer mee en heb er in mijn dagelijks leven geen hinder van.  Bij mij is wel zo dat de kop van de schouder niet meer recht op mijn bovenarm staat waardoor ik niet alle bewegingen meet voor de volle 100% kan maken. Daardoor blijft het voor mij belangrijk om op mijn eigen lijf te letten tijdens het werken (met mijn paard). Het blijft voor mij dus belangrijk om te trainen om zo de spieren en gewrichten los en soepel te houden en compensatiepatronen tegen te gaan.

Heb jij wel eens blessures opgelopen door een val van een paard? Welke uitdagingen kwam jij tegen in het revalidatie traject in de omgang met je paard. Welke effecten bij het rijden merk je nu nog tgv een blessure?